Αγώνα! Αυτό εορτάζουμε φέτος. Αυτό συμβολίζει η επέτειος των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως. Έναν αγώνα απλών ανθρώπων απέναντι σε μια ξένη κυριαρχία, απέναντι στις αντιξοώτητες της εποχής, αλλά ακόμη και απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και τις προσωπικές τους αδυναμίες. Έναν αγώνα με μεγάλο κόστος, τον οποίον όμως έκαναν συνειδητά. Γιατί ο καρπός αυτού του αγώνος θα ήταν η ελευθερία μας. Ένας ελεύθερος Ελληνισμός.
Οι Δωδεκανήσιοι πολύ καλά γνωρίζουμε το πόσο σημαντική είναι αυτή η ελευθερία. Ώντας η τελευταία περιφέρεια η οποία ενσωματώθηκε στο ελέυθερο ελληνικό κόσμο, 126 ολόκληρα χρόνια μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνος και και 117 μετά την ίδρυση του πρώτου σύγχρονου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, είναι ακόμα ζωντανές οι μνήμες και τα βιώματα της μακρόχρονης ξένης κυριαρχίας στους μεγαλυτέρους στην ηλικία από τους συμπατριώτες μας. Μια ελευθερία η οποία τόσο καθυστέρησε, όχι γιατί μειονεκτήσαμε σε ανδρεία ή επειδή εφειδόμην κόπων και θυσιών, αλλά εξαιτίας της σημαντικής γεωπολιτικής θέσης των νήσων μας αλλά και της ταυτόχρονης εγγύτητας με τα παράλια της Μικράς Ασίας αλλά και της αποστάσεως από τις περιοχές (κυρίως ηπειρωτικές) στις οποίες το επαναστατικό κίνημα κατάφερε να επιβιώσει και να ανδρωθεί σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κρατος, το Βασίλειον της Ελλάδος.
Καλώς ή κακώς, η ελευθερία μας καθυστέρησε καθώς ανταλλάχτηκε για την ελευθερία συμπατριωτών
μας, αφού αυτό θεωρήθηκε πως θα ήταν βιωσιμότερο ως λύση, καλύτερο για το μέλλον του Ελληνισμού.
Κι αυτό το πληρώσαμε. Και για αυτό, πληγή φέρουμε. Αλλά ούτε αυτό, ούτε τίποτα άλλο δεν θα πρέπει
να μας κάνει να σταματήσουμε να είμαστε ευγώμονες για την ελευθερία μας, ακόμη κι εάν αυτή
καθυστέρησε.
Κι εάν το πλήρωμα του χρόνου έφερε την πολυπόθητη ελευθερία και στον τόπο μας, οι λόγοι για τους
οποίους αυτή καθυστέρησε πρέπει να μας θυμίσουν πως όπως τότε δεν ήταν, ποτέ δεν είναι κάτι το
δεδομένο. Και η επέτειος της Ελληνικής επαναστάσεως κάνει ακριβώς αυτό.
Σε μια περίοδο λοιπόν κατά την οποία τα Δωδεκάνησα βιώνουν εμπράκτως την αμφισβήτηση αυτής της πρόσφατης ελευθερίας τους, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τους αγώνες των προγόνων μας, μικρών και μεγάλων, γνωστών και μνημονευομένων αλλά και λησμονημένων, αυτών των οποίων οι αγώνες ευόδωσαν αλλά και αυτών των οποίων προδόθηκαν ή δεν καρπωφόρησαν. Πέραν από τις όποιες προσωπικές ή προς το κοινό συμφέρον επιδιώξεις είχαν, όλοι αγωνίστηκαν για έναν ελεύθερο
Ελληνισμό. Μόχθησαν, θυσίασαν και θυσιάστηκαν για να του δώσουν ξανά πίσω τον τόπο του. Για να
μπορεί να έχει και πάλι υπόσταση. Για να μπορεί να αναπνεύσει. Και τα 200 χρόνια από την έναρξη της
τελευταίας επαναστάσεως, είναι μια σημαντική ευκαιρία να εκτιμήσουμε όσα έχουμε συνειδητοποιώντας την αξία όσων ο αγώνας των προγόνων μας μας προσέφερε. Ίσως ακόμη μια καλή ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε τις αξίες αλλά και τις προτεραιότητές μας ως έθνος. Σίγουρα πάντως δεν πρέπει να μας βρουν ασεβείς απέναντι στις θυσίες των και αναξίους της κληρονομιάς των. Χρήσιμος ο τουρισμός, αναγκαία και η ανάπτυξη. Να θυμόμαστε όμως πως η ελευθερία δεν είναι ποτέ μόχθους και θυσίες. Η ελευθερία είναι συνεχής αγών! Καλά διακόσια χρόνια ελευθέρου Ελληνισμού!
(Δημοσιεύυτηκε το 2020, ΧΛΑ)